Τετ10162019

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ05:14:50 PM

Back Βρίσκεστε εδώ: ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΜΑΡΟΥΣΙ ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ. Ο ζωντανός θρύλος του Γ.Σ.Αμαρουσίου σε αποκλειστική συνέντευξη. Α΄μέρος

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ. Ο ζωντανός θρύλος του Γ.Σ.Αμαρουσίου σε αποκλειστική συνέντευξη. Α΄μέρος

Ο Κώστας Κουτσούκος σε μια χειμαρρώδη συνέντευξη ξεδιπλώνει την αθλητική του δραστηριότητα. Ο αθλητής, προπονητής, πρόεδρος του Γυμναστικού Συλλόγου Αμαρουσίου αναφέρεται στην 64χρονη προσφορά του στο Σύλλογο που αγάπησε, όπως και στη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό.

 Ο Κ. Κουτσούκος όπως είναι γνωστό, την άποψή του και τη σκέψη του τις προωθεί στο λόγο του χωρίς περιορισμούς, δεν αυτολογοκρίνεται.

Έτσι λοιπόν μιλάει ελεύθερα και με λεπτομέρειες για την καριέρα του ως παίκτης του μπάσκετ, του ποδοσφαίρου, άλλων αθλημάτων παράλληλα, ως προπονητής και ως πρόεδρος. Προχωρά αφηγηματικά σε περαιτέρω λεπτομέρειες για πρόσωπα και δράσεις που αφορούν τον ίδιο και το Γ.Σ.Α. με χαρακτηριστικές εικόνες μιας πρώιμης εποχής για το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο, οι οποίες ήταν εφαλτήριο για την ανάπτυξη και τις μεγάλες επιτυχίες στο μπάσκετ.

 Ο χαρακτηρισμός “ζωντανός θρύλος” για τον Γ.Σ.Α θεωρώ ότι ταιριάζει απόλυτα δίπλα στο όνομα Κώστας Κουτσούκος.

 

Πότε είχατε την πρώτη επαφή με τον Αθλητισμό; Ποιές ήταν εκείνη την εποχή οι συνθήκες;

Κ. Κουτσούκος: Ξεκίνησα το 1955, έβγαλα το πρώτο δελτίο στο ΓΣΑ. Το πήρα από την Ομοσπονδία που ήταν Καψάλη 4 τότε, όπου η ΕΟΑ. Το έχω σαν κειμήλιο.

Από το 1955 μέχρι σήμερα έχω διατελέσει παίκτης, προπονητής και πρόεδρος. Μια ολόκληρη ζωή στο Γυμναστικό Σύλλογο Αμαρουσίου. Ο αγωνιστικός χώρος τότε ήταν με γαρμπίλι, τον καταβρέχαμε για να παίξουμε. Εδώ στο ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ, μπροστά ήταν τα δύο γήπεδα βόλεϊ και το μπάσκετ ήταν στη θέση όπου και σήμερα είναι το Ανοιχτό Γήπεδο του μπάσκετ. Μετέπειτα έγινε άσφαλτος. Μάλιστα όταν ανεβήκαμε στην Α΄Εθνική Κατηγορία όλα τα παιχνίδια γίνονταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, γιατί ήταν το μόνο γήπεδο, όπου υπήρχαν οι προδιαγραφές, ο φωτισμός κλπ. Αυτά συνέβαιναν όταν έπαιζα εγώ.

Στο ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ παίζαμε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, κρύο, βροχές... Θυμάμαι μια φορά έπεφτε χιόνι στα ηλεκτρικά καλώδια και το χιονόνερο δημιουργούσε σπινθήρες. Εμείς προσπαθούσαμε να ζεσταθούμε βάζοντας θερμαντικά ΣΛΟΑΝΣ. Ήταν ένα υγρό που το βάζαμε στα χέρια για να ζεσταθούμε.

Το ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ τότε στους αγώνες μας ήταν γεμάτο κόσμο. Γύρω γύρω από το γήπεδο υπήρχαν σχοινιά, συρματόσχοινα και οι φίλαθλοι στοιβαγμένοι έξω από αυτά. Από τότε το Μαρούσι ήταν ομάδα μπασκετική και συνέχισε με μεγάλες επιτυχίες ως τις μέρες μας.

Θα μου επιτρέψεις εδώ να σου πω μια Κυριακή από τη ζωή μου. Στις 7π.μ. ερχόταν ο συγχωρεμένος ο Ηλίας Γεωργανές που είχε το ξενοδοχείο ΝΕΟ στην Πλατεία Ευτέρπης, αρχή της Ερμού. Είχε το μόνο αυτοκίνητο που υπήρχε τότε, ένα βώξολ. Με πήγαινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο να τρέξω 1500 μέτρα ή να ρίξω σφαίρα, σφύρα στο Γυμναστήριο του Εθνικού.

Στη συνέχεια πήγαινα στο Φωκιανό, το Γυμναστήριο ακριβώς απέναντι από το Παναθηναϊκό Στάδιο. Έπαιζα βόλεϊ με την ομάδα του γυμνασίου. Το γυμνάσιο το δικό μας πρωταγωνιστούσε στην Ανατολική Αττική και στο μπάσκετ και στο βόλεϊ. Το βόλεϊ τότε παιζόταν με διαφορετικό σύστημα, με 3 καρφιά και 3 υψωτές. Ο ένας υψωτής, ο δικός μου ήταν ο Θανάσης Κοντοβαζενίτης ο οποίος μετέπειτα ήταν συμπαίκτης μου στην ομάδα ποδοσφαίρου του ΓΣΑ. Στη συνέχεια ερχόμουν στις 11π.μ. και έπαιζα στο πρωτάθλημα μπάσκετ με το ΓΣΑ, όπως είπα προηγουμένως. Το Ανοιχτό Γήπεδο με το βρεγμένο γαρμπίλι. Α! Η γραμογράφηση γινόταν με ασβέστη, όπως παλιά και στο ποδόσφαιρο. Η μπάλα ήταν δερμάτινη... Στη συνέχεια γυρνούσα στο σπίτι, ξεκούραζα τα πόδια μου, χαλάρωνα στο κρεβάτι και στη συνέχεια στις 3μ.μ πήγαινα και έπαιζα ποδόσφαιρο με το Μαρούσι.

 

Ποιές ήταν οι κυριότερες στιγμές που θυμάστε από εκείνη την εποχή;

Κ. Κουτσούκος: Τί να πρωτοθυμηθείς. Θα πρέπει να καθίσω να γράψω ένα βιβλίο, είναι πολλά. Αγώνες, πλάκες... Το Μαρούσι εκείνη την εποχή ήταν μια ομάδα που ξεκινούσε τις αγωνιστικές υποχρεώσεις τον Αύγουστο και τελείωνε το Μάιο. Υπήρχε αγωνιστικό κενό από Ιούνιο μέχρι Σεπτέμβριο. Εκείνη την εποχή στα πρωταθλήματα εγίνοντο δύο παιχνίδια την εβδομάδα, Τρίτη και Παρασκευή. Το μπάσκετ έχει ένα αξίωμα, όταν το παρατάς, σε παρατάει. Όταν είχα φθάσει προς το τέλος της καριέρας μου και εγώ, μου πρότειναν να γίνω προπονητής και απάντησα ότι θα συνεχίσω για 2, 3 χρόνια ακόμη και αντέτεινα να πάρουμε έναν προπονητή ο οποίος να γυμνάζει καθ'όλη τη διάρκεια του έτους, ώστε να υπάρξουν ταλέντα και να μπορέσει το Μαρούσι να ανέβει περισσότερο αγωνιστικά. Τότε πήραν τον Σεντούκα, ο οποίος ήταν παίκτης του Σπόρτινγκ. Ήρθε στο Μαρούσι και έκανε προπονήσεις και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και το Μαρούσι προχώρησε μπασκετικά.

Όταν το Μαρούσι έφθασε στην Α΄ Εθνική είχα την τύχη να είμαι αθλητής της ομάδος.

 

Θυμάστε κάποιους από τους συμπαίκτες σας;

Κ. Κουτσούκος: Έχουν περάσει πάμπολλοι συμπαίκτες μου, κατά τη διάρκεια της αθλητικής μου καριέρας. Ο Τσιφλής, ο Μιχαλόπουλος, λέω αυτούς που ξεκινήσαμε στην αρχή. Το Μαρούσι έχει μεγάλη ιστορία... Λέω αυτούς που ξεκινήσαμε στην αρχή, για να μην παρεξηγηθώ και ξεχάσω κανέναν, ας με συγχωρέσουν. Εγώ άρχισα να παίζω μπάσκετ όταν υπήρχαν οι πιο μεγάλοι, ο Γιώργος Ζήκος, ο Γιάννης Διάμεσης, ο Λουκάς Παπαϊωάννου, ο Γιώργος Κωνσταντάκος, αυτοί ήταν πιο μεγάλοι.

Επαναδραστηριοποιηθήκαμε μετά από μια διακοπή, με εμένα, τον Στεφ. Καλογήρου (είναι στις ΗΠΑ), τον Γ. Τσιφλή, τον Τσελέπογλου, τον Μιχαλόπουλο, τον Σπ. Σαββίνο και τον Μ. Διακάκη. Τότε αρχίσαμε πάλι να δραστηριοποιούμαστε και ανεβαίναμε κατηγορίες κάθε χρόνο.

Μετά ακολούθησαν, ο Αραποστάθης, ο Δημητροκάλης, ο Κωνσταντίνου, ο Χρηστίδης, ο Γιώργος Φλωράκης και πολλοί άλλοι.

Οι φίλαθλοι απολάμβαναν το δικό σας χαρακτηριστικό, μοναδικό και αποτελεσματικό Jump shoot...

Κ. Κουτσούκος: Εγώ δεν είχα ποτέ αφήσει το μπάσκετ... Το σπίτι μου ήταν δίπλα από το γήπεδο. Φαντάσου ότι ο πατέρας μου με κυνηγούσε γιατί είχα πάρει τότε ένα τενεκέ του τυριού που είχε μια τρύπα και σουτάριζα με ένα τόπι. Όταν λοιπόν έπεφτε η μπάλα μέσα στο δοχείο έκανε θόρυβο. Είχα πάρει λοιπόν τσουβάλια από το μαγαζί του και τα είχα βάλει μέσα, ώστε όταν η μπάλα έμπαινε μέσα να μην κάνει θόρυβο. Άλλη εποχή...

 

Πώς προέκυψε ο Παναθηναϊκός;

Κ. Κουτσούκος: Επειδή ήμουν ταλέντο, ο συγχωρεμένος ο Νίκος Μοσχούς τότε, επειδή ήταν ξάδελφός μου με πήγε στον Παναθηναϊκό από το Μαρούσι με αποκλεισμό 14 μηνών γιατί έτσι ήταν. (Ελεύθερη μεταγραφή με αποκλεισμό για τη νέα ομάδα). Πλην όμως τότε, Πρόεδρος ήταν ο ηγέτης του Παναθηναϊκού ο Απόστολος Νικολαίδης και ήρθε σε επαφή με το Διοικητικό Συμβούλιο του ΓΣΑ. Συνέπεσε το γεγονός, ότι ο Ν. Μοσχούς ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και θυμάμαι ότι τα βρήκανε με τον Παναθηναϊκό και με έδωσαν με ελευθέρα μεταγραφή. Μάλιστα αν θυμάμαι καλά ο Παναθηναϊκός είχε δώσει στο Μαρούσι και 15 φόρμες. Για εκείνη την εποχή ήταν μυθώδες το ποσό της αξίας τους.

Ήμουν τυχερός γιατί εκείνη την περίοδο που συνέβησαν αυτά, το καλοκαίρι με τον Παναθηναϊκό κατακτήσαμε το πρωτάθλημα της Α΄Εθνικής Κατηγορίας. Ήμουν μέλος αυτή της ομάδας. Μάλιστα τότε υπηρετούσα στην Αεροπορία και συνέπεσε να έχω πάει στο Παναθηναϊκό Στάδιο να τρέξω 400 μέτρα ως οπλίτης στο πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων. Τρέχαμε φορτωμένοι με όπλα, παλάσκες κλπ. Στη συνέχεια πήγα στο γήπεδο του Πανελληνίου, όπου θα παίζαμε με τον ΠΑΟΚ ή τον Πανελλήνιο, δεν θυμάμαι καλά. Κερδίσαμε και κατακτήσαμε το πανελλήνιο πρωτάθλημα.

Βέβαια εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν τα bonus, όπου θα μπορούσες κάλλιστα να εισαχθείς άνευ εξετάσεων. Θα μπορούσα να είχα εισαχθεί στην Γυμναστική Ακαδημία και να απολάμβανα τα οφέλη των σημερινών πρωταθλητών. Δείτε κάποιες φωτογραφίες αθλητικών εφημερίδων... Λένε από το μακρινό Μαρούσι στον Παναθηναϊκό. Το Μαρούσι τότε ήταν χωριό.

Να σου πω επίσης, όταν πήγα στον Παναθηναϊκό εκτός από το μπάσκετ, υπήρχε και η ομάδα του βόλεϊ, με προπονητή ένα Ρουμάνο ονόματι Σπυρίδωνος. Έπαιζε και αυτός βόλεϊ. Εμείς τότε κάναμε προπόνηση, μπάσκετ και βόλεϊ μαζί, στον “τάφο του Ινδού”. Εκεί με είδαν και έπαιξα και βόλεϊ στον Παναθηναϊκό με πολλές επιτυχίες. Θυμάμαι τον Ανδρέα Μπεργελέ, τον Λελούδα, τον Τάσο Εμμανουήλ (αργότερα νομικό σύμβουλο της ΕΟΠΕ κλπ.).

Όταν λοιπόν πήρα μεταγραφή από τον Παναθηναϊκό ξαναγύρισα για να ενισχύσω την ομάδα, γιατί το Μαρούσι είχε τότε μια αξιόλογη ομάδα και μπορούσε να ανέβει κατηγορίες με προπονητή τον Γιώργο Σακέλη. Ήθελα να ενισχύσω την ομάδα. Ξαναγύρισα και με τη βοήθεια τη δική μου παίζοντας σε ειδικά πρωταθλήματα, ανεβήκαμε στην Α΄Εθνική Κατηγορία. Έπαιξα ένα χρόνο και μετά σταμάτησα, στην Α΄Εθνική.

 

Η προπονητική καριέρα πώς προέκυψε, πόσο διήρκησε; Είμαστε πλέον στο “Κλειστό ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ”.

Κ. Κουτσούκος: Το χειρότερο πράγμα είναι να είσαι προπονητής στην ομάδα από την οποία προέρχεσαι ως παίκτης.

Ξεκίνησα ως βοηθός στον Θανάση Χριστοφόρου, στον Θέμη Χολέβα... Έπαιξα 17 χρόνια μπάσκετ. Σχετικά με τον Θανάση Χριστοφόρου, υπάρχει το μπασκετικό αξίωμα ότι ο τελευταίος Αμερικανός, είναι ο πρώτος Έλληνας προπονητής. Αλλά και ο Θέμης Χολέβας ήταν τελειομανής -συγχωρεμένοι και οι δύο- και διάβαζε όλα τα αμερικάνικα βιβλία σχετικά με το μπάσκετ και όλα αυτά μου έδωσαν την ευκαιρία να μάθω περισσότερα, να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου.

 

Η προπονητική καριέρα σας ξεκίνησε από το Μαρούσι;

Κ. Κουτσούκος: Ναι. Μετέπειτα ήμουν προπονητής στον Τυφώνα, στον Πορφύρα, στους Αμπελοκήπους, στο Γαλάτσι, στη Φιλοθέη που από την 4η Κατηγορία την πήγα στην Α΄Κατηγορία, στην ΕΑΛ Λαρίσης και φαντάσου ότι ήμουν και λίγο ακριβός προπονητής, ειδικά σε σχέση με την εργασία μου στο Υπουργείο... Μεγάλη διαφορά.

 

Αναδείχθηκαν από το Μαρούσι μπασκετμπολίστες εκείνη την εποχή;

Κ. Κουτσούκος: Όταν ανέλαβα προπονητής στο Μαρούσι, κύριο χαρακτηριστικό μου γνώρισμα ήταν να “κοιτάω” την ομάδα και να βγάζω καινούργιους παίκτες. Από εμένα έπαιξαν, ο Δαρίβας, Δ. Τσουκλείδης, ο Κουκής, ο Γ. Κοτζιάς, ο Βέντης (ο πατέρας του υπήρξε επιτυχημένος έφορος των παιδικών-εφηβικών ομάδων του Γ.Σ.Α), ο Βενιός, ο Πολυχρονόπουλος... Κοιτούσα μπροστά. Σκεπτόμουν, ο Μαραθιανάκης π.χ. ήταν 30 ετών, πόσα χρόνια θα μου παίξει ακόμα; Ο Λεωνίδας Βρεττάκος διέπρεψε. Δηλ. Καταλαβαίνεις ότι κοίταγα, πρόσεχα, ειδικά και μόνο τους Μαρουσιώτες. Και όλοι οι Μαρουσιώτες από εμένα έπαιξαν μπάσκετ...

Επανέρχομαι σε αυτό που προείπα. Το χειρότερο είνα να είσαι προπονητής στην ομάδα από την οποία προέρχεσαι. Γιατί, κερδίζει η ομάδα; Ζήτω οι παίκτες. Όταν χάνει, φταίει ο προπονητής.

 

Ναι, αλλά σε όλες τις ομάδες συμβαίνει αυτό.

Κ. Κουτσούκος: Ναι, αλλά πρόσεξε. Τότε μου έδιναν 20.000 και 8 κλωτσιές και 7 σφαλιάρες. Εγώ ήμουν ο έφορος, είχα τα δελτία σε μια ντουλάπα εδώ δίπλα κλπ... Φαντάσου, έπεσε ο Σισμάνης, ο οποίος είχε μια ευπάθεια στα πόδια του και έβγαινε η ωμοπλάτη του, παρουσιάστηκε πρόβλημα στο γόνατό του. Δεν υπήρχε αυτοκίνητο και έπρεπε να τον πάω στο ΚΑΤ... Δηλ. προπονητής, έφορος, φροντιστής, γενικών καθηκόντων.

Στις άλλες ομάδες δεν αντιμετώπισα τέτοια προβλήματα, ήταν όλα οργανωμένα. Να φανταστείς ότι πώλησαν τον Φωσσέ στον Πανιώνιο 2 εκατομμύρια και την επόμενη μέρα έφεραν έναν προπονητή, ο οποίος συνέπεσε να ήταν και καθηγητής της Γυμναστικής Ακαδημίας. Είχε φέρει λοιπόν κάποια στρώματα, εφαλτήρια κλπ. Και έρχονταν οι ειδήμονες, εδώ του Αμαρουσίου και λέγανε ότι αυτός είναι προπονητής. Και ο προπονητής έβαζε τη φόρμα του, έβαζε και έπαιζαν 3χ3 και 4χ4 στο ένα καλάθι, άρα σημαίνει ότι αυτή είναι η προπόνηση;

Στο παιχνίδι πρέπει να διαπιστώσεις ποιές αδυναμίες έχει η ομάδα σου στην άμυνα και στην επίθεση. Πρέπει να αφιερώσεις π.χ. μια βδομάδα στην άμυνα, να βελτιώσεις τις αδυναμίες κ.ο.κ. Αυτή είναι η προπονητική.

 

Να μιλήσουμε τώρα για το ποδόσφαιρο. Ποιά εποχή ήσαστε ποδοσφαιριστής στο Γ.Σ.Α; Ήταν ταυτόχρονα με το μπάσκετ;

Κ. Κουτσούκος: Έπαιζα ταυτόχρονα ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Θυμάμαι ότι παίζοντας ποδόσφαιρο έσκισα το φρύδι μου... Έπαιξα ποδόσφαιρο 17 χρ., θέση έξω δεξιά, πέταγα την μπάλα μπροστά, “φυσούσα”. Οι άλλες ομάδες που ήταν στην ίδια κατηγορία με εμάς είχαν παίκτες του τύπου bodyline. Μου έβριζαν την μάνα μου, την αδελφή μου κλπ. Μου πέταγαν χώματα στο πρόσωπο. Πήγαινα μετά στο σπίτι και έκανα το λεγόμενο αυτοέλεγχο. Δηλαδή, γιατί με βρίζει αυτός, γιατί με φτύνει, γιατί όλα αυτά; Όταν λοιπόν έκανα τον αυτοέλεγχο κατέληξα στο συμπέρασμα, “με βρίζεις, σε βρίζω, με χτυπάς, σε χτυπάω”. Αυτοί ήταν 35 ετών και εγώ 17άρης.

Έπαιξα όλες τις θέσεις στο Μαρούσι. Έπαιξα μέχρι τερματοφύλακας... Όταν φθάσαμε να περάσουμε στην Εθνική Κατηγορία και χάσαμε από τον Χαραυγιακό 1-0 στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, έπαιξα μπακ χαφ.

* Θυμίζουμε εδώ στον κ. Κουτσούκο το δυναμικό παιχνίδι του και το περίφημο πλάγιο άουτ.

Κ. Κουτσούκος: Από το πλάγιο άουτ στο κεφάλι του Κοντοβαζενίτη στο ύψος του τέρματος και από εκεί με κεφαλιά σκόραρε ο Κοντοβαζενίτης.



* Τέλος του Α΄μέρους.

Στο Β΄μέρος ο Κώστας Κουτσούκος ορμητικός όσο και καυστικός αναφέρεται στο γήπεδο φάντασμα που πλανάται πάνω από το Μαρούσι, στα προβλήματα που παρουσιάζονται στη λειτουργικότητα του Κλειστού ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ και στα αθλητικά τμήματα του Συλλόγου.

Ο Κώστας Κουτσούκος φαίρεται αποφασισμένος να αποχωρήσει από τα αθλητικά δρώμενα του Αμαρουσίου. Ο ίδιος ανοίγει την ψυχή του και ιδιαίτερα τονίζει το μεγάλο παράπονό του...

 Γιάννης Μπολέτης

 

Η ομάδα ποδοσφαίρου του Γ.Σ.Α. Πρώτος από αριστερά ο Κ. Κουτσούκος

 

Η Σχολική Ομάδα Πρωταθλήτρια Γυμνασίων στο Κολλέγιο Αθηνών

Όρθιος δεξιά ο Κ. Κουτσούκος

 

Σουηδική Σκυταλοδρομία 400χ300χ200-100 στο Κολλέγιο Αθηνών

Δημοσθένης Χατζηανδρέου, Κώστας Κουτσούκος, Νάκος Μήλλας, Γιώργος Σπανουδάκης

  • Πότε είχατε την πρώτη επαφή με τον Αθλητισμό; Ποιές ήταν εκείνη την εποχή οι συνθήκες;

  • Κ. Κουτσούκος: Ξεκίνησα το 1955, έβγαλα το πρώτο δελτίο στο ΓΣΑ. Το πήρα από την Ομοσπονδία που ήταν Καψάλη 4 τότε, όπου η ΕΟΑ. Το έχω σαν κειμήλιο.

    Από το 1955 μέχρι σήμερα έχω διατελέσει παίκτης, προπονητής και πρόεδρος. Μια ολόκληρη ζωή στο Γυμναστικό Σύλλογο Αμαρουσίου. Ο αγωνιστικός χώρος τότε ήταν με γαρμπίλι, τον καταβρέχαμε για να παίξουμε. Εδώ στο ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ, μπροστά ήταν τα δύο γήπεδα βόλεϊ και το μπάσκετ ήταν στη θέση όπου και σήμερα είναι το Ανοιχτό Γήπεδο του μπάσκετ. Μετέπειτα έγινε άσφαλτος. Μάλιστα όταν ανεβήκαμε στην Α΄Εθνική Κατηγορία όλα τα παιχνίδια γίνονταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, γιατί ήταν το μόνο γήπεδο, όπου υπήρχαν οι προδιαγραφές, ο φωτισμός κλπ. Αυτά συνέβαιναν όταν έπαιζα εγώ.

    Στο ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ παίζαμε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, κρύο, βροχές... Θυμάμαι μια φορά έπεφτε χιόνι στα ηλεκτρικά καλώδια και το χιονόνερο δημιουργούσε σπινθήρες. Εμείς προσπαθούσαμε να ζεσταθούμε βάζοντας θερμαντικά Ελοάνς. Ήταν ένα υγρό, αλοιφή που το βάζαμε στα χέρια για να ζεσταθούμε.

    Το ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ τότε στους αγώνες μας ήταν γεμάτο κόσμο. Γύρω γύρω από το γήπεδο υπήρχαν σχοινιά, συρματόσχοινα και οι φίλαθλοι στοιβαγμένοι έξω από αυτά. Από τότε το Μαρούσι ήταν ομάδα μπασκετική και συνέχισε με μεγάλες επιτυχίες ως τις μέρες μας.

    Θα μου επιτρέψεις εδώ να σου πω μια Κυριακή από τη ζωή μου. Στις 7π.μ. ερχόταν ο συγχωρεμένος ο Ηλίας Γεωργανές που είχε το ξενοδοχείο ΝΕΟ στην Πλατεία Ευτέρπης, αρχή της Ερμού. Είχε το μόνο αυτοκίνητο που υπήρχε τότε, ένα βώξολ. Με πήγαινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο να τρέξω 1500 μέτρα ή να ρίξω σφαίρα, σφύρα στο Γυμναστήριο του Εθνικού.

    Στη συνέχεια πήγαινα στο Φωκιανό, το Γυμναστήριο ακριβώς απέναντι από το Παναθηναϊκό Στάδιο. Έπαιζα βόλεϊ με την ομάδα του γυμνασίου. Το γυμνάσιο το δικό μας πρωταγωνιστούσε στην Ανατολική Αττική και στο μπάσκετ και στο βόλεϊ. Το βόλεϊ τότε παιζόταν με διαφορετικό σύστημα, με 3 καρφιά και 3 υψωτές. Ο ένας υψωτής, ο δικός μου ήταν ο Θανάσης Κοντοβαζενίτης ο οποίος μετέπειτα ήταν συμπαίκτης μου στην ομάδα ποδοσφαίρου του ΓΣΑ. Στη συνέχεια ερχόμουν στις 11π.μ. και έπαιζα στο πρωτάθλημα μπάσκετ με το ΓΣΑ, όπως είπα προηγουμένως. Το Ανοιχτό Γήπεδο με το βρεγμένο γαρμπίλι. Α! Η γραμογράφηση γινόταν με ασβέστη, όπως παλιά και στο ποδόσφαιρο. Η μπάλα ήταν δερμάτινη... Στη συνέχεια γυρνούσα στο σπίτι, ξεκούραζα τα πόδια μου, χαλάρωνα στο κρεβάτι και στη συνέχεια στις 3μ.μ πήγαινα και έπαιζα ποδόσφαιρο με το Μαρούσι.

     

    - Ποιές ήταν οι κυριότερες στιγμές που θυμάστε από εκείνη την εποχή;

  • Κ. Κουτσούκος: Τί να πρωτοθυμηθείς. Θα πρέπει να καθίσω να γράψω ένα βιβλίο, είναι πολλά. Αγώνες, πλάκες... Το Μαρούσι εκείνη την εποχή ήταν μια ομάδα που ξεκινούσε τις αγωνιστικές υποχρεώσεις τον Αύγουστο και τελείωνε το Μάιο. Υπήρχε αγωνιστικό κενό από Ιούνιο μέχρι Σεπτέμβριο. Εκείνη την εποχή στα πρωταθλήματα εγίνοντο δύο παιχνίδια την εβδομάδα, Τρίτη και Παρασκευή. Το μπάσκετ έχει ένα αξίωμα, όταν το παρατάς, σε παρατάει. Όταν είχα φθάσει προς το τέλος της καριέρας μου και εγώ, μου πρότειναν να γίνω προπονητής και απάντησα ότι θα συνεχίσω για 2, 3 χρόνια ακόμη και αντέτεινα να πάρουμε έναν προπονητή ο οποίος να γυμνάζει καθ'όλη τη διάρκεια του έτους, ώστε να υπάρξουν ταλέντα και να μπορέσει το Μαρούσι να ανέβει περισσότερο αγωνιστικά. Τότε πήραν τον Σεντούκα, ο οποίος ήταν παίκτης του Σπόρτινγκ. Ήρθε στο Μαρούσι και έκανε προπονήσεις και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και το Μαρούσι προχώρησε μπασκετικά.

    Όταν το Μαρούσι έφθασε στην Α΄ Εθνική είχα την τύχη να είμαι αθλητής της ομάδος.

     

  • Θυμάστε κάποιους από τους συμπαίκτες σας;

  • Κ. Κουτσούκος: Έχουν περάσει πάμπολλοι συμπαίκτες μου, κατά τη διάρκεια της αθλητικής μου καριέρας. Ο Τσιφλής, ο Μιχαλόπουλος, ο Πολυχρονόπουλος. Λέω αυτούς που ξεκινήσαμε στην αρχή. Το Μαρούσι έχει μεγάλη ιστορία... Λέω αυτούς που ξεκινήσαμε στην αρχή, για να μην παρεξηγηθώ και ξεχάσω κανέναν, ας με συγχωρέσουν. Εγώ άρχισα να παίζω μπάσκετ όταν υπήρχαν οι πιο μεγάλοι, ο Γιώργος Ζήκος, ο Γιάννης Διάμεσης, ο Λουκάς Παπαϊωάννου, ο Γιώργος Κωνσταντάκος, αυτοί ήταν πιο μεγάλοι.

    Επαναδραστηριοποιηθήκαμε μετά από μια διακοπή, με εμένα, τον Στ. Καλογερόπουλο (είναι στις ΗΠΑ), τον Γ. Τσιφλή, τον Τσελέπογλου, τον Μιχαλόπουλο, τον Σπ. Σαββίνο και τον Μ. Διακάκη. Τότε αρχίσαμε πάλι να δραστηριοποιούμαστε και ανεβαίναμε κατηγορίες κάθε χρόνο.

    Μετά ακολούθησαν, ο Αραποστάθης, ο Δημητροκάλης, ο Κωνσταντίνου, ο Χρηστίδης, ο Γιώργος Φλωράκης και πολλοί άλλοι.

     

  • Οι φίλαθλοι απολάμβαναν το δικό σας χαρακτηριστικό, μοναδικό και αποτελεσματικό Jump shoot...

  • Κ. Κουτσούκος: Εγώ δεν είχα ποτέ αφήσει το μπάσκετ... Το σπίτι μου ήταν δίπλα από το γήπεδο. Φαντάσου ότι ο πατέρας μου με κυνηγούσε γιατί είχα πάρει τότε ένα τενεκέ του τυριού που είχε μια τρύπα και σουτάριζα με ένα τόπι. Όταν λοιπόν έπεφτε η μπάλα μέσα στο δοχείο έκανε θόρυβο. Είχα πάρει λοιπόν τσουβάλια από το μαγαζί του και τα είχα βάλει μέσα, ώστε όταν η μπάλα έμπαινε μέσα να μην κάνει θόρυβο. Άλλη εποχή...



  • Πώς προέκυψε ο Παναθηναϊκός;

  • Κ. Κουτσούκος: Επειδή ήμουν ταλέντο, ο συγχωρεμένος ο Νίκος Μοσχούς τότε, επειδή ήταν ξάδελφός μου με πήγε στον Παναθηναϊκό από το Μαρούσι με αποκλεισμό 14 μηνών γιατί έτσι ήταν. (Ελεύθερη μεταγραφή με αποκλεισμό για τη νέα ομάδα). Πλην όμως τότε, Πρόεδρος ήταν ο ηγέτης του Παναθηναϊκού ο Απόστολος Νικολαίδης και ήρθε σε επαφή με το Διοικητικό Συμβούλιο του ΓΣΑ. Συνέπεσε το γεγονός, ότι ο Ν. Μοσχούς ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και θυμάμαι ότι τα βρήκανε με τον Παναθηναϊκό και με έδωσαν με ελευθέρα μεταγραφή. Μάλιστα αν θυμάμαι καλά ο Παναθηναϊκός είχε δώσει στο Μαρούσι και 15 φόρμες. Για εκείνη την εποχή ήταν μυθώδες το ποσό της αξίας τους.

    Ήμουν τυχερός γιατί εκείνη την περίοδο που συνέβησαν αυτά, το καλοκαίρι με τον Παναθηναϊκό κατακτήσαμε το πρωτάθλημα της Α΄Εθνικής Κατηγορίας. Ήμουν μέλος αυτή της ομάδας. Μάλιστα τότε υπηρετούσα στην Αεροπορία και συνέπεσε να έχω πάει στο Παναθηναϊκό Στάδιο να τρέξω 400 μέτρα ως οπλίτης στο πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων. Τρέχαμε φορτωμένοι με όπλα, παλάσκες κλπ. Στη συνέχεια πήγα στο γήπεδο του Πανελληνίου, όπου θα παίζαμε με τον ΠΑΟΚ ή τον Πανελλήνιο, δεν θυμάμαι καλά. Κερδίσαμε και κατακτήσαμε το πανελλήνιο πρωτάθλημα.

    Βέβαια εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν τα bonus, όπου θα μπορούσες κάλλιστα να εισαχθείς άνευ εξετάσεων. Θα μπορούσα να είχα εισαχθεί στην Γυμναστική Ακαδημία και να απολάμβανα τα οφέλη των σημερινών πρωταθλητών. Δείτε κάποιες φωτογραφίες αθλητικών εφημερίδων... Λένε από το μακρινό Μαρούσι στον Παναθηναϊκό. Το Μαρούσι τότε ήταν χωριό.

    Να σου πω επίσης, όταν πήγα στον Παναθηναϊκό εκτός από το μπάσκετ, υπήρχε και η ομάδα του βόλεϊ, με προπονητή ένα Ρουμάνο ονόματι Σπυρίδωνος. Έπαιζε και αυτός βόλεϊ. Εμείς τότε κάναμε προπόνηση, μπάσκετ και βόλεϊ μαζί, στον “τάφο του Ινδού”. Εκεί με είδαν και έπαιξα και βόλεϊ στον Παναθηναϊκό με πολλές επιτυχίες. Θυμάμαι τον Ανδρέα Μπεργελέ, τον Λελούδα, τον Τάσο Εμμανουήλ (αργότερα νομικό σύμβουλο της ΕΟΠΕ κλπ.).

      Όταν λοιπόν πήρα μεταγραφή από τον Παναθηναϊκό ξαναγύρισα για να ενισχύσω την ομάδα, γιατί το Μαρούσι είχε τότε μια αξιόλογη ομάδα και μπορούσε να ανέβει κατηγορίες με προπονητή τον Γιώργο Σακέλη. Ήθελα να ενισχύσω την ομάδα. Ξαναγύρισα και με τη βοήθεια τη δική μου παίζοντας σε ειδικά πρωταθλήματα, ανεβήκαμε στην Α΄Εθνική Κατηγορία. Έπαιξα ένα χρόνο και μετά σταμάτησα, στην Α΄Εθνική.



  • Η προπονητική καριέρα πώς προέκυψε, πόσο διήρκησε; Είμαστε πλέον στο “Κλειστό ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ”.

  • Κ. Κουτσούκος: Το χειρότερο πράγμα είναι να είσαι προπονητής στην ομάδα από την οποία προέρχεσαι ως παίκτης.

    Ξεκίνησα ως βοηθός στον Θανάση Χριστοφόρου, στον Θέμη Χολέβα... Έπαιξα 17 χρόνια μπάσκετ. Σχετικά με τον Θανάση Χριστοφόρου, υπάρχει το μπασκετικό αξίωμα ότι ο τελευταίος Αμερικανός, είναι ο πρώτος Έλληνας προπονητής. Αλλά και ο Θέμης Χολέβας ήταν τελειομανής -συγχωρεμένοι και οι δύο- και διάβαζε όλα τα αμερικάνικα βιβλία σχετικά με το μπάσκετ και όλα αυτά μου έδωσαν την ευκαιρία να μάθω περισσότερα, να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου.



  • Η προπονητική καριέρα σας ξεκίνησε από το Μαρούσι;

  • Κ. Κουτσούκος: Ναι. Μετέπειτα ήμουν προπονητής στον Τυφώνα, στον Πορφύρα, στους Αμπελοκήπους, στο Γαλάτσι, στη Φιλοθέη που από την 4η Κατηγορία την πήγα στην Α΄Κατηγορία, στην ΕΑΛ Λαρίσης και φαντάσου ότι ήμουν και λίγο ακριβός προπονητής, ειδικά σε σχέση με την εργασία μου στο Υπουργείο... Μεγάλη διαφορά.



  • Αναδείχθηκαν από το Μαρούσι μπασκετμπολίστες εκείνη την εποχή;

  • Κ. Κουτσούκος: Όταν ανέλαβα προπονητής στο Μαρούσι, κύριο χαρακτηριστικό μου γνώρισμα ήταν να “κοιτάω” την ομάδα και να βγάζω καινούργιους παίκτες. Από εμένα έπαιξαν, ο Δαρίβας, ο Κουκής, ο Κοτζιάς, ο Βέρτης, ο Βενιός, ο Πολυχρονόπουλος... Κοιτούσα μπροστά. Σκεπτόμουν, ο Μαραθιανάκης π.χ. ήταν 30 ετών, πόσα χρόνια θα μου παίξει ακόμα; Ο Λεωνίδας Βρεττάκος διέπρεψε. Δηλ. Καταλαβαίνεις ότι κοίταγα, πρόσεχα, ειδικά και μόνο τους Μαρουσιώτες. Και όλοι οι Μαρουσιώτες από εμένα έπαιξαν μπάσκετ...

    Επανέρχομαι σε αυτό που προείπα. Το χειρότερο είνα να είσαι προπονητής στην ομάδα από την οποία προέρχεσαι. Γιατί, κερδίζει η ομάδα; Ζήτω οι παίκτες. Όταν χάνει, φταίει ο προπονητής.



  • Ναι, αλλά σε όλες τις ομάδες συμβαίνει αυτό.

  • Κ. Κουτσούκος: Ναι, αλλά πρόσεξε. Τότε μου έδιναν 20.000 και 8 κλωτσιές και 7 σφαλιάρες. Εγώ ήμουν ο έφορος, είχα τα δελτία σε μια ντουλάπα εδώ δίπλα κλπ... Φαντάσου, έπεσε ο Σισμάνης, ο οποίος είχε μια ευπάθεια στα πόδια του και έβγαινε η ωμοπλάτη του, παρουσιάστηκε πρόβλημα στο γόνατό του. Δεν υπήρχε αυτοκίνητο και έπρεπε να τον πάω στο ΚΑΤ... Δηλ. προπονητής, έφορος, φροντιστής, γενικών καθηκόντων.

    Στις άλλες ομάδες δεν αντιμετώπισα τέτοια προβλήματα, ήταν όλα οργανωμένα. Να φανταστείς ότι πώλησαν τον Φωσσέ στον Πανιώνιο 2 εκατομμύρια και την επόμενη μέρα έφεραν έναν προπονητή, ο οποίος συνέπεσε να ήταν και καθηγητής της Γυμναστικής Ακαδημίας. Είχε φέρει λοιπόν κάποια στρώματα, εφαλτήρια κλπ. Και έρχονταν οι ειδήμονες, εδώ του Αμαρουσίου και λέγανε ότι αυτός είναι προπονητής. Και ο προπονητής έβαζε τη φόρμα του, έβαζε και έπαιζαν 3χ3 και 4χ4 στο ένα καλάθι, άρα σημαίνει ότι αυτή είναι η προπόνηση;

    Στο παιχνίδι πρέπει να διαπιστώσεις ποιές αδυναμίες έχει η ομάδα σου στην άμυνα και στην επίθεση. Πρέπει να αφιερώσεις π.χ. μια βδομάδα στην άμυνα, να βελτιώσεις τις αδυναμίες κ.ο.κ. Αυτή είναι η προπονητική.



  • Να μιλήσουμε τώρα για το ποδόσφαιρο. Ποιά εποχή ήσαστε ποδοσφαιριστής στο Γ.Σ.Α; Ήταν ταυτόχρονα με το μπάσκετ;

  • Κ. Κουτσούκος: Έπαιζα ταυτόχρονα ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Θυμάμαι ότι παίζοντας ποδόσφαιρο έσκισα το φρύδι μου... Έπαιξα ποδόσφαιρο 17 χρ., θέση έξω δεξιά, πέταγα την μπάλα μπροστά, “φυσούσα”. Οι άλλες ομάδες που ήταν στην ίδια κατηγορία με εμάς είχαν παίκτες του τύπου bodyline. Μου έβριζαν την μάνα μου, την αδελφή μου κλπ. Μου πέταγαν χώματα στο πρόσωπο. Πήγαινα μετά στο σπίτι και έκανα το λεγόμενο αυτοέλεγχο. Δηλαδή, γιατί με βρίζει αυτός, γιατί με φτύνει, γιατί όλα αυτά; Όταν λοιπόν έκανα τον αυτοέλεγχο κατέληξα στο συμπέρασμα, “με βρίζεις, σε βρίζω, με χτυπάς, σε χτυπάω”. Αυτοί ήταν 35 ετών και εγώ 17άρης.

    Έπαιξα όλες τις θέσεις στο Μαρούσι. Έπαιξα μέχρι τερματοφύλακας... Όταν φθάσαμε να περάσουμε στην Εθνική Κατηγορία και χάσαμε από τον Χαραυγιακό 1-0 στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, έπαιξα μπακ χαφ.

     

    * Θυμίζουμε εδώ στον κ. Κουτσούκο το δυναμικό παιχνίδι του και το περίφημο πλάγιο άουτ.

     

    Κ. Κουτσούκος: Από το πλάγιο άουτ στο κεφάλι του Κοντοβαζενίτη στο ύψος του τέρματος και από εκεί με κεφαλιά σκόραρε ο Κοντοβαζενίτης.



* Τέλος του Α΄μέρους.



Γιάννης Μπολέτης